Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985...

Κουβέντα γύρω από θέματα της οπτικής επικοινωνίας αλλά και τα σοβαρότερα θέματα της επικαιρότητας.

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985...

Δημοσίευσηαπό peslac » 19.06.06, 1:59 pm

To παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου.
Μου το έστειλε σήμερα ένας φίλος.
Φαίνεται λίγο απλοϊκό, αλλά αν το καλοσκεφτείς, έχει πολλά να πει... :wink:

«Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ωρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους υπεύθυνους. Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.


Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια!

Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...»
http://peslac.pblogs.gr/
***Ο χρήστης peslac συχνάζει στο blog του και στο msn***

Εικόνα
Άβαταρ μέλους
peslac
Master Member
 
Posts: 2564
Εγγραφή: 12.07.05, 12:41 pm
Τοποθεσία: Στο blog μου...

Δημοσίευσηαπό alexandra » 19.06.06, 2:04 pm

ειναι υπεροχο... συγκινηθηκα Εικόνα

...και εχει τοσο μα τοσο δικαιο...
http://www.twomatch.gr

++live for design and design for life++
Άβαταρ μέλους
alexandra
Site Admin
 
Posts: 3513
Εγγραφή: 26.07.04, 11:49 am
Τοποθεσία: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Δημοσίευσηαπό chryssa » 19.06.06, 2:05 pm

Μου το εστειλαν και εμενα.... βρηκα τοσα δικια σε αυτο.....


Κριμα που αλλαζουν ετσι οι εποχες.....
"Logic will get you from A to B. Imagination will take you everywhere."
Albert Einstein

http://www.gchryssa.com/
Άβαταρ μέλους
chryssa
Senior Member
 
Posts: 646
Εγγραφή: 26.01.06, 8:51 pm

Δημοσίευσηαπό mentos » 19.06.06, 2:08 pm

δέν έχει και άδικο...
Άβαταρ μέλους
mentos
Senior Member
 
Posts: 748
Εγγραφή: 27.10.05, 5:32 pm
Τοποθεσία: Βύρωνας, Αθήνα

Δημοσίευσηαπό DiM3LaLuN » 19.06.06, 2:09 pm

αχχχχχχ....ναι είναι τέλειο....

έχω την εντύπωση...πώς πλέον τα παιδιά ζούνε μέσα σε γυάλες....
Bέβαια....δεν ξέρω αν τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι αλλιώς, έτσι όπως έχουν γίνει οι καταστάσεις πια...
YoUr FaVoUrItE pAsSiOn
yOuR fAvOuRiTe GaMe
yoUr favOurIte MirRor
YOuR FAvOuriTe sLaVE
Άβαταρ μέλους
DiM3LaLuN
Member
 
Posts: 121
Εγγραφή: 09.01.06, 12:44 am
Τοποθεσία: CoMe OuT...cOmE oUt...wHeRe eVeR u R....

Δημοσίευσηαπό Livya » 19.06.06, 2:15 pm

έτσι είναι!!!

είναι κρίμα που τα σημερινά παιδιά δεν έχουν αυτή την ανεμελιά που είχαμε τότε!

μεγαλώνουν χωρίς να χαίρονται τα παιδικά τους χρόνια!

είμαι πολύ περίεργη να μάθω τι θα θυμούνται από αυτά τα χρόνια..... :roll:
Εικόνα
Άβαταρ μέλους
Livya
Senior Member
 
Posts: 639
Εγγραφή: 16.01.06, 12:22 pm
Τοποθεσία: Εδώ... εκεί... παραπέρα...

Δημοσίευσηαπό jonick33 » 19.06.06, 2:20 pm

Με ένα search στο Google, μας βγάζει και διάφορες παραλλαγές στην ημερομηνία...

1975
1980
1981
1983
1985
1986

:P
Άβαταρ μέλους
jonick33
Old Member
 
Posts: 1608
Εγγραφή: 09.10.05, 1:48 am
Τοποθεσία: Αθήνα

Δημοσίευσηαπό peslac » 19.06.06, 2:23 pm

Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν και ΠΟΥ να μεγαλώσουν τα σημερινά παιδιά. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός πόσες αλάνες, μονοκατοικίες με κήπους, γειτονιές κτλ υπήρχαν, που μάζευαν αμέτρητα παιδιά.

Τώρα, τσιμέντο, πάρκα κλεισμένα με κάγκελα, γήπεδα που πρέπει να πληρώσεις για να παίξεις και ένας διάχυτος φόβος στην ατμόσφαιρα με όλα αυτά που συμβαίνουν, που κρατάνε τα παιδιά στο σπίτι...

Κρίμα...
Θυμάμαι ότι εγώ ακόμα και χωρίς ηλεκτρονικά ή ιντερνετ κτλ, χαιρόμουν αφάνταστα με την παρέα μου και ξέραμε αμέτρητα ομαδικά παιχνίδια, ή κάναμε εξερευνήσεις, πικ νικ κτλ.
Σήμερα, τα παιδιά μου φαίνονται τόσο αποχαυνωμένα που, αν τους στερήσεις για μια εβδομάδα το Playstation, θα πέσουν σε κατάθλιψη.
Βαριούνται να κινηθούν, να τρέξουν, να διαβάσουν, να ονειρευτούν, να σχεδιάσουν το μέλλον, να ζήσουν...
http://peslac.pblogs.gr/
***Ο χρήστης peslac συχνάζει στο blog του και στο msn***

Εικόνα
Άβαταρ μέλους
peslac
Master Member
 
Posts: 2564
Εγγραφή: 12.07.05, 12:41 pm
Τοποθεσία: Στο blog μου...

Δημοσίευσηαπό crs » 19.06.06, 2:24 pm

Πολύ όμορφο κείμενο...

Γεννημένος κοντά στα όρια που θέτει ο συγγραφέας (1982) είχα την τύχη ή ατυχία να ζήσω ένα μπέρδεμα αυτών των δύο γενιών που περιγράφονται στο κείμενο. Τι εννοώ? Ότι ναι, το απόγευμα του Σαββατοκύριακου βγαίναμε και παίζαμε στο πεζοδρόμιο ποδόσφαιρό σπάζοντας τζάμια και λάμπες, αλλά μετά το βράδυ έπαιζα και λίγο με την τότε παιχνιδομηχανή μου (Atari). Πηγαινοερχόμασταν στα σπίτια των φίλων με την ευκολία που αναφέρεται, αλλά δειλά δειλά κουβαλούσαμε και καμιά δισκετούλα μαζί με κάνα καινούριο παιχνίδι (για DOS φυσικά).
Έκανα κούνια και τσουλήθρα σε σκουριασμένες και γεμάτες χαλίκια παιδικές χαρές, όταν τώρα έχουν κάτω τάπητα, αλλά ταυτόχρονα ξεχνιούμουν και με τον Ιππότη της ασφάλτου στο χαζοκούτι.
Αργότερα παίζαμε και μακριά γαϊδούρα (επίσης κανείς δεν χτύπησε), αλλά σπίτι ξεχνιούμουν κάνοντας τα πρώτα μου βήματα στην Qbasic.

Γενικά αισθάνομαι ότι αυτό το μπέρδεμα με έκανε να χαρώ κάποιες (δυστυχώς όχι όλες) τις χαρές της παλαιότερης εποχής και τα νηπιακά χρόνια της καινούριας. Έτσι νιώθω ότι εκτιμώ και φιλτράρω καλύτερα ότι καινούριο μου πλασάρεται.
No longer active
crs
Senior Member
 
Posts: 933
Εγγραφή: 20.07.05, 10:01 am

Δημοσίευσηαπό jonick33 » 19.06.06, 2:31 pm

peslac έγραψε:Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν και ΠΟΥ να μεγαλώσουν τα σημερινά παιδιά. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός πόσες αλάνες, μονοκατοικίες με κήπους, γειτονιές κτλ υπήρχαν, που μάζευαν αμέτρητα παιδιά.

Τώρα, τσιμέντο, πάρκα κλεισμένα με κάγκελα, γήπεδα που πρέπει να πληρώσεις για να παίξεις και ένας διάχυτος φόβος στην ατμόσφαιρα με όλα αυτά που συμβαίνουν, που κρατάνε τα παιδιά στο σπίτι...

Κρίμα...
Θυμάμαι ότι εγώ ακόμα και χωρίς ηλεκτρονικά ή ιντερνετ κτλ, χαιρόμουν αφάνταστα με την παρέα μου και ξέραμε αμέτρητα ομαδικά παιχνίδια, ή κάναμε εξερευνήσεις, πικ νικ κτλ.
Σήμερα, τα παιδιά μου φαίνονται τόσο αποχαυνωμένα που, αν τους στερήσεις για μια εβδομάδα το Playstation, θα πέσουν σε κατάθλιψη.
Βαριούνται να κινηθούν, να τρέξουν, να διαβάσουν, να ονειρευτούν, να σχεδιάσουν το μέλλον, να ζήσουν...


Υποθέτω πως στην επαρχία και τις μικρές πολεις / χωριά, τα παιδιά εκεί συνεχίζουν να μεγαλώνουν με τον "παλιό τρόπο" όσων γεννήθηκαν πριν το '80... μιας και εκεί υπάρχει περισσότερο φύση από ότι τσιμέντο, περισσότερα πάρκα και πιο ήρεμη και ξέγνοιαστη ζωή...

Πιστεύω πως είναι το άθλιο περιβάλλον στις μεγαλουπόλεις που αναγκάζει τα παιδιά να μεγαλώνουν διασκεδάζοντας κυρίως «ψηφιακά»...
Άβαταρ μέλους
jonick33
Old Member
 
Posts: 1608
Εγγραφή: 09.10.05, 1:48 am
Τοποθεσία: Αθήνα

Δημοσίευσηαπό peslac » 19.06.06, 2:43 pm

jonick33 έγραψε: Υποθέτω πως στην επαρχία και τις μικρές πολεις / χωριά, τα παιδιά εκεί συνεχίζουν να μεγαλώνουν με τον "παλιό τρόπο" όσων γεννήθηκαν πριν το '80... μιας και εκεί υπάρχει περισσότερο φύση από ότι τσιμέντο, περισσότερα πάρκα και πιο ήρεμη και ξέγνοιαστη ζωή...

Πιστεύω πως είναι το άθλιο περιβάλλον στις μεγαλουπόλεις που αναγκάζει τα παιδιά να μεγαλώνουν διασκεδάζοντας κυρίως «ψηφιακά»...


Εννοείται! Κι εγώ στις πόλεις αναφέρομαι κυρίως, γιατί το χωριό μου το ζούσα μόνο κάποια καλοκαίρια (και έχω να πάω και καμιά δεκαετία για να ξέρω πώς είναι τα πράγματα τώρα...)

Πάντως, το πρόβλημα με τα περισσότερα χωριά είναι ότι δυστυχώς, δεν έχουν πλέον παιδιά...
http://peslac.pblogs.gr/
***Ο χρήστης peslac συχνάζει στο blog του και στο msn***

Εικόνα
Άβαταρ μέλους
peslac
Master Member
 
Posts: 2564
Εγγραφή: 12.07.05, 12:41 pm
Τοποθεσία: Στο blog μου...

Δημοσίευσηαπό lara » 19.06.06, 2:43 pm

"κάποτε θα λέμε ότι ανοίγαμε τα παράθυρα του σπιτιού και δεν θα μας πιστεύουν.." είχε πει ένας δε θυμαμαι ποιός.
έτσι είναι, δεν μπορεί κανείς να σταματήσει την πρόοδο. νοσταλγώ κι εγώ την παιδική μου ηλικία. δεν μπορώ να πω όμως τώρα ότι το παιδί μου δεν περνάει καλά!!! έτσι δε λέγανε και οι γονείς μας ; "τι ωραία που ήταν τότε που ήμασταν εμείς παιδιά..." και η ζωή συνεχίζεται...
πολύ ωραίο το κείμενο πάντως πες του φίλου σου, Πέσλακ!!!
Ψηφίστε μας εδώ μέχρι τις 4/7/2011 !! κι εμείς, άμα κερδίσουμε, θα σας κεράσουμε ! ευχαριστούμεε!
Άβαταρ μέλους
lara
Master Member
 
Posts: 2462
Εγγραφή: 14.07.05, 3:42 pm

Δημοσίευσηαπό peslac » 19.06.06, 2:45 pm

lara έγραψε:πολύ ωραίο το κείμενο πάντως πες του φίλου σου, Πέσλακ!!!


Κι εκείνου του το έστειλαν!
Κυκλοφορεί ευρέως στο Διαδίκτυο!
http://peslac.pblogs.gr/
***Ο χρήστης peslac συχνάζει στο blog του και στο msn***

Εικόνα
Άβαταρ μέλους
peslac
Master Member
 
Posts: 2564
Εγγραφή: 12.07.05, 12:41 pm
Τοποθεσία: Στο blog μου...

Δημοσίευσηαπό mentos » 19.06.06, 2:49 pm

εγώ γεννήθηκα πάνω στην ημερομηνία που λέει ο τίτλος.

εάν το δείς λίγο πιό ψύχραιμα δεν φταίνε τόσο τα παιδιά. τι θέλω να πω? πχ τα ηλεκτρονικά. ο πατέρας που έπαιξε πρώτη φορά πάκ-μαν στα 20+. δέν είχε δεί πιο νωρίς ηλεκτρονικό. φανταστείτε λοιπόν πόσο τα έπαιξε ο πατέρας μου, ο πατέρας του χ, ψ, ζ και ένα απο τα πράματα που αγόρασε αργότερα για το παιδί του θα ήταν κάποιο κονσόλα ή κάτι αντίστοιχο γιατι θα ήθελε και το παιδί του να νιώσει την ίδια χαρά. από εκεί αρχίζουν όλα... όλα γίνοναι σε φάση αντίστοιχη με το παράδειγμα με το ηλεκτρονικό κ ετσι έχουμε ένα τέτοιο αποτέλεσμα.

:roll:
Άβαταρ μέλους
mentos
Senior Member
 
Posts: 748
Εγγραφή: 27.10.05, 5:32 pm
Τοποθεσία: Βύρωνας, Αθήνα

Δημοσίευσηαπό jonick33 » 19.06.06, 2:51 pm

peslac έγραψε:
lara έγραψε:πολύ ωραίο το κείμενο πάντως πες του φίλου σου, Πέσλακ!!!


Κι εκείνου του το έστειλαν!
Κυκλοφορεί ευρέως στο Διαδίκτυο!


google
Άβαταρ μέλους
jonick33
Old Member
 
Posts: 1608
Εγγραφή: 09.10.05, 1:48 am
Τοποθεσία: Αθήνα

Δημοσίευσηαπό space_ape » 19.06.06, 2:55 pm

Είμαι απο τα παιδιά που πρόλαβαν τις τελευταίες αλάνες, μέσα στο κείμενο βρήκα τα παιδικά μου χρόνια (λες και είμαι κανας μεγάλος). Τι ηλικίες παίζουν εδώ?
"There he goes. One of God's own prototypes. Some kind of high powered mutant never even considered for mass production. Too weird to live, and too rare to die"
Άβαταρ μέλους
space_ape
Senior Member
 
Posts: 850
Εγγραφή: 06.06.06, 4:13 pm
Τοποθεσία: IOK1

Δημοσίευσηαπό Naya » 19.06.06, 2:58 pm

Γεννήθηκα το 84. Είχαμε αταρι, πισι.. το αταρι δε μου αρεσε καθολου. Ο μπαμπας είχε φέρει εναν amstrad στο σπιτι και αργότερα εναν 4.86. Αλλα.. όταν εβλεπε παιχνιδι ο μπαμπας μου στο πισι το εσβηνε, αναγκαστικα να παιζω με το paint το word και τα προγραμματα τις MS. Καλο μου έκανε. Αυτα μονο οταν εβρεχε και δε μπορουσα να βγω εξω στη γειτονια να παιξω με τα υπολοιπα παιδια. Σαββατοκυριακα με περνανε στο χωριο και εμπενα στο σπιτι μονο για φαι. Το βραδυ πηγαινα με ματωμενα και μαυρισμενα ποδια και χερια. Παρόλα αυτά ο ξαδελφος μου, του 88, δεν εζησε τιποτα απο αυτα που εζησα εγω. Γιατι? Αφου οι γονεις μας ηταν της ιδιας εποχης.
Το κείμενο εχει κατι απο αληθεια. Οι εποχες εχουν αλλαξει... αλλα αν σκεφτειτε οτι αυτοι που ζησαν μια παιδικη ηλικια τωρα δεν την ζουνε τα ιδια τους τα παιδια τι θα λεγατε? Εμεις κανουμε τον κοσμο. Στο χερι μας ειναι τα παιδια μας να έχουν οτι είχαμε έμεις για να θυμουντε κατι. Ετσι δεν ειναι ?

:?: :oops:
* I do not lie ...I just mislead *
Άβαταρ μέλους
Naya
Member
 
Posts: 73
Εγγραφή: 10.08.05, 8:21 pm
Τοποθεσία: Heraklion Crete

Δημοσίευσηαπό Justelene » 19.06.06, 3:00 pm

εγώ κινουμαι κάπου στα 5 προς 6 8)

(μπορεί να πάω κ σχολείο του χρόνου)
Everything. Everyone. Everywhere. Ends.
www.statikmotion.com
Justelene
Old Member
 
Posts: 1159
Εγγραφή: 13.12.05, 3:15 am
Τοποθεσία: Under Construction

Δημοσίευσηαπό mentos » 19.06.06, 3:02 pm

Justelene έγραψε:εγώ κινουμαι κάπου στα 5 προς 6 8)

(μπορεί να πάω κ σχολείο του χρόνου)

παιζάκι πάλε δώλο :D :D :D

Εικόνα
Άβαταρ μέλους
mentos
Senior Member
 
Posts: 748
Εγγραφή: 27.10.05, 5:32 pm
Τοποθεσία: Βύρωνας, Αθήνα

Δημοσίευσηαπό peslac » 19.06.06, 3:07 pm

space_ape έγραψε:Είμαι απο τα παιδιά που πρόλαβαν τις τελευταίες αλάνες, μέσα στο κείμενο βρήκα τα παιδικά μου χρόνια (λες και είμαι κανας μεγάλος). Τι ηλικίες παίζουν εδώ?


Οι πιο πολλοί είμαστε στα πλαίσια του κειμένου! (25-30 ετών)
Για του λόγου το αληθές, ορίστε και το αντίστοιχο thread, που άνοιξε ο αγαπητός κος mentos!

http://www.vcdc.gr/forum/viewtopic.php?t=2350
http://peslac.pblogs.gr/
***Ο χρήστης peslac συχνάζει στο blog του και στο msn***

Εικόνα
Άβαταρ μέλους
peslac
Master Member
 
Posts: 2564
Εγγραφή: 12.07.05, 12:41 pm
Τοποθεσία: Στο blog μου...

Επόμενο

Επιστροφή στο IV.V VCDC Διάλογος

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

Visual Communication Designers Club

Το Visual Communication Designers Club, το μεγαλύτερο Ελληνικό online design forum, αποτελεί μια Ελληνική κοινότητα σχεδιαστών οπτικής επικοινωνίας, υπό την ευρύτερη έννοια του όρου, θέλοντας να συμπεριλάβει στα μέλη της κάθε ειδικότητα και βαθμίδα όσων σπουδάζουν ή εργάζονται στον χώρο της επικοινωνίας, έντυπης, διαδικτυακής, τρισδιάστατης ή εφαρμογών πολυμέσων